تاریخ آث میلان

تولد یک افسانه

۱۸۹۹ – ۱۹۰۸

باشگاهی که قرار نبود فقط یک تیم فوتبال باشد

در تاریخ فوتبال، باشگاه‌هایی وجود دارند که افتخارهای زیادی کسب کرده‌اند و تیم‌هایی هم هستند که میلیون‌ها هوادار در سراسر دنیا دارند. اما تعداد کمی از آن‌ها توانسته‌اند به بخشی از فرهنگ و هویت فوتبال تبدیل شوند. آث میلان یکی از همان باشگاه‌هاست.

وقتی امروز از میلان صحبت می‌کنیم، ذهن بسیاری از فوتبال دوستان به سمت قهرمانی‌های اروپا، پیراهن سرخ و مشکی، ورزشگاه سن سیرو، اسطوره‌هایی مانند پائولو مالدینی، فرانکو بارزی، کاکا یا مارکو فان باستن می‌رود. اما هیچ کدام از این افتخارها و نام‌های بزرگ، یک شبه ساخته نشدند. داستان میلان بیش از یک قرن پیش، در دورانی آغاز شد که فوتبال هنوز ورزش نوپایی بود و کمتر کسی تصور می‌کرد روزی به محبوب‌ترین ورزش جهان تبدیل شود.

داستان باشگاهی که بعدها به یکی از پرافتخارترین تیم‌های تاریخ فوتبال اروپا تبدیل شد، از یک ایده ساده آغاز شد؛ ایده‌ای که توسط چند علاقه‌مند به فوتبال و کریکت در شهر میلان شکل گرفت.

تولد باشگاه در زمستان ۱۸۹۹

در روز ۱۶ دسامبر ۱۸۹۹، گروهی از بازرگانان انگلیسی و ایتالیایی در شهر میلان گرد هم آمدند و باشگاهی را با نام Milan Foot-Ball and Cricket Club تأسیس کردند. مهم‌ترین چهره این گروه، مردی انگلیسی به نام هربرت کیلپین بود؛ کسی که امروزه از او به عنوان پدر باشگاه میلان یاد می‌شود.

چرا نام باشگاه “Milan” باقی ماند؟

با وجود قرار داشتن باشگاه در کشور ایتالیا، بنیان‌گذاران تصمیم گرفتند نام شهر را به شکل انگلیسی، یعنی Milan بنویسند، نه Milano. این تصمیم ادای احترامی به ریشه‌های انگلیسی باشگاه بود و هنوز هم پس از گذشت بیش از ۱۲۵ سال، نام رسمی باشگاه در سطح بین‌المللی همان AC Milan باقی مانده است.

رنگ‌هایی که تبدیل به هویت شدند

از همان زمان، رنگ‌های سرخ و مشکی هویت باشگاه شدند و لقب روسونری (Rossoneri)، به معنی «سرخ و مشکی‌ها»، برای همیشه در تاریخ فوتبال ماندگار شد. در کنار این لقب، هواداران گاهی از واژه ایل دیاوولو (Il Diavolo) یا «شیطان» نیز برای اشاره به میلان استفاده می‌کنند.

اولین مسابقات و نخستین قهرمانی

تنها دو سال پس از تأسیس، در سال ۱۹۰۱، میلان موفق شد اولین قهرمانی خود در مسابقات قهرمانی ایتالیا را به دست آورد و سلطه چند ساله باشگاه جنوا را پایان دهد. در سال‌های ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ نیز میلان دو قهرمانی دیگر به دست آورد.

آغاز بزرگ‌ترین دشمنی فوتبال ایتالیا

در سال ۱۹۰۸، اختلاف نظر میان اعضای باشگاه درباره استفاده از بازیکنان خارجی باعث شد گروهی از مدیران و اعضا از میلان جدا شوند و باشگاه جدیدی با نام Football Club Internazionale را تأسیس کنند؛ باشگاهی که امروز آن را با نام اینتر میلان می‌شناسیم. از آن روز، رقابت میان دو تیم همشهری آغاز شد؛ رقابتی که بعدها با نام دربی دلا مادونینا شناخته شد.

از تثبیت تا فتح اروپا

۱۹۰۹ – ۱۹۷۹

اگر بخش اول، داستان تولد میلان بود، این بخش روایت تبدیل شدن یک باشگاه ایتالیایی به یکی از قدرت‌های فوتبال اروپا است.

سال‌های رشد و آزمون

پس از جدایی اعضایی که باشگاه اینتر را تأسیس کردند، میلان وارد دوره‌ای شد که بیش از هر چیز به ثبات نیاز داشت. باشگاه هنوز یکی از تیم‌های مطرح فوتبال ایتالیا بود، اما دیگر رقابت برای قهرمانی آسان نبود. در دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، فوتبال ایتالیا ساختار منظم‌تری پیدا کرد و در سال ۱۹۳۸ نام باشگاه به Associazione Calcio Milano تغییر یافت و چند سال بعد، پس از پایان جنگ جهانی دوم، دوباره نام بین‌المللی Associazione Calcio Milan انتخاب شد.

آغاز یک عصر طلایی

دهه ۱۹۵۰ نقطه عطف دیگری در تاریخ باشگاه بود. مدیران میلان تصمیم گرفتند تیم را با جذب ستاره‌های بزرگ تقویت کنند. نتیجه این سیاست، حضور سه فوتبالیست سوئدی بود که بعدها با نام Gre-No-Li در تاریخ فوتبال ماندگار شدند:

• گونار گرن (Gren)
• گونار نوردال (Nordahl)
• نیلس لیدهولم (Liedholm)

اولین قهرمانی اروپا (۱۹۶۳)

سال ۱۹۶۳، میلان در فینال جام باشگاه‌های اروپا مقابل بنفیکای اوزه‌بیو قرار گرفت و با نتیجه ۲ بر ۱ پیروز شد. میلان به اولین باشگاه ایتالیایی تبدیل شد که قهرمان جام باشگاه‌های اروپا می‌شود.

نرئو روکو؛ مردی که تاریخ را تغییر داد

نرئو روکو یکی از تأثیرگذارترین مربیان تاریخ فوتبال ایتالیا و نخستین مربی‌ای بود که میلان را به قهرمانی اروپا رساند.

دومین فتح اروپا (۱۹۶۹)

در سال ۱۹۶۹، میلان با نتیجه ۴ بر ۱ آژاکس را شکست داد و دومین قهرمانی اروپا را به دست آورد. در همان سال، میلان با قهرمانی در جام بین‌قاره‌ای، برای نخستین بار عنوان بهترین تیم جهان را نیز به دست آورد.

دهه ۷۰ و ستاره اول

در سال ۱۹۷۹، میلان دهمین قهرمانی سری آ را جشن گرفت و طبق قوانین فوتبال ایتالیا، یک ستاره بالای نشان باشگاه خود قرار داد؛ ستاره‌ای که هنوز هم روی لوگوی میلان دیده می‌شود.

سقوط، تولد دوباره و آغاز یک امپراتوری

۱۹۸۰ – ۱۹۹۴

گاهی تاریخ، بزرگ‌ترین باشگاه‌ها را تا مرز نابودی می‌برد؛ نه برای پایان دادن به آن‌ها، بلکه برای ساختن افسانه‌ای بزرگ‌تر.

کالچوپولی قبل از کالچوپولی

در سال ۱۹۸۰، فوتبال ایتالیا با رسوایی توتونرو (Totonero) روبه‌رو شد و میلان نیز از این پرونده در امان نماند. باشگاه میلان، با وجود تمام افتخارهایش، به سری B سقوط کرد. میلان تنها یک فصل در سری B ماند و خیلی زود به سری آ بازگشت، اما یک سال بعد دوباره سقوط کرد.

مردی که فوتبال را عوض کرد

در ۲۰ فوریه ۱۹۸۶، سیلویو برلوسکونی مالک باشگاه شد. او در اولین جلسه با بازیکنان گفت:

❝

ما برای قهرمان شدن اینجا هستیم، نه برای زنده ماندن.

ورود آریگو ساکی؛ انتخابی که همه را متعجب کرد

تابستان ۱۹۸۷، برلوسکونی هدایت تیم را به آریگو ساکی سپرد؛ مربی‌ای که نه سابقه بازی حرفه‌ای داشت و نه هدایت تیم‌های بزرگ. ساکی انقلابی در فوتبال ایجاد کرد: پرس شدید، دفاع منطقه‌ای، بازی گروهی و حمله همزمان.

سه هلندی که اروپا را تسخیر کردند

• رود گولیت
• مارکو فان باستن
• فرانک رایکارد

در کنار ستون‌های ایتالیایی: فرانکو بارزی، پائولو مالدینی، الساندرو کاستاکورتا، مائورو تاسوتی، روبرتو دونادونی و کارلو آنچلوتی.

اروپا دوباره سرخ و مشکی شد

در سال ۱۹۸۹، میلان با نتیجه ۴ بر ۰ استوا بخارست را در فینال جام باشگاه‌های اروپا شکست داد. یک سال بعد، روسونری دوباره قهرمان اروپا شد و این بار بنفیکا را شکست داد.

آغاز دوران کاپلو

در سال ۱۹۹۱، فابیو کاپلو جایگزین ساکی شد. میلان در فصل ۹۲–۱۹۹۱ بدون حتی یک شکست، قهرمان سری آ شد و لقب شکست‌ناپذیرها (Gli Invincibili) را به خود گرفت.

شکوه جاودانه؛ از فتح آتن تا طلوع نسل مالدینی

۱۹۹۴ – ۲۰۰۱

بعضی تیم‌ها جام می‌برند. بعضی تیم‌ها تاریخ می‌سازند. اما تنها معدودی از آن‌ها، تعریف فوتبال را تغییر می‌دهند. میلان دهه ۹۰ یکی از همان تیم‌ها بود.

شبی که اروپا در برابر روسونری تعظیم کرد

۱۸ می ۱۹۹۴، ورزشگاه المپیک آتن. میلان ۴ – ۰ بارسلونا. ساوویچویچ، ماسارو (دو گل) و دزایی گل‌زنی کردند. بسیاری این بازی را کامل‌ترین نمایش تاریخ فینال‌های اروپایی می‌دانند.

فابیو کاپلو؛ مردی که راه ساکی را ادامه داد

کاپلو تیم را واقع‌گرایانه‌تر کرد، اما روح برنده بودن را حفظ نمود. در دوران او، روسونری چهار قهرمانی سری آ و یک لیگ قهرمانان اروپا به دست آورد.

پایان آرام نسل طلایی

از اواسط دهه ۹۰، مارکو فان باستن به دلیل مصدومیت خداحافظی کرد و رود گولیت، فرانک رایکارد و کارلو آنچلوتی نیز باشگاه را ترک کردند. تنها پائولو مالدینی ماند و کاپیتان آینده میلان شد.

اسکودتوی فراموش‌نشدنی ۱۹۹۹

با هدایت آلبرتو زاکرونی و درخشش اولیور بیرهوف، میلان دوازدهمین قهرمانی سری آ را جشن گرفت.

ورود ستاره‌هایی که آینده را ساختند

در سال ۱۹۹۹، آندری شوچنکو وارد میلان شد. سپس بازیکنانی مانند گتوزو، پیرلو، سیدورف و نستا به پروژه جدید اضافه شدند.

مردی که همه چیز را تغییر داد

تابستان ۲۰۰۱، کارلو آنچلوتی روی نیمکت نشست و آغاز یکی از محبوب‌ترین دوره‌های تاریخ باشگاه رقم خورد.

نسلی که دوباره اروپا را عاشق میلان کرد

۲۰۰۱ – ۲۰۰۷

هر باشگاه بزرگی، یک نسل طلایی دارد. نسلی که نه فقط جام می‌برد، بلکه خاطره می‌سازد. برای میلان، آغاز قرن بیست و یکم، آغاز همان نسل بود.

پایان یک عصر؛ خداحافظی با اسطوره‌ها و سال‌های سخت

۲۰۰۸ – ۲۰۱۶

گاهی سقوط، ناگهانی اتفاق نمی‌افتد. از روزی آغاز می‌شود که دیگر صدای تشویق‌ها مثل گذشته نیست، صندلی‌های ورزشگاه کمی خالی‌تر می‌شوند و اسطوره‌ها، یکی‌یکی با پیراهنی که یک عمر دوستش داشتند، خداحافظی می‌کنند.

آخرین درخشش کاکا و خداحافظی

تابستان ۲۰۰۹، کاکا به رئال مادرید پیوست. برای بسیاری از هواداران، این فقط یک انتقال نبود؛ احساس می‌کردند بخشی از روح تیم از سن سیرو جدا شده است.

آخرین اسکودتوی عصر برلوسکونی

فصل ۱۱–۲۰۱۰، با هدایت ماسیمیلیانو آلگری و درخشش زلاتان ابراهیموویچ و تیاگو سیلوا، میلان هجدهمین اسکودتو را به دست آورد؛ آخرین قهرمانی لیگ در بیش از یک دهه.

خداحافظی اسطوره‌ای به نام پائولو مالدینی

پایان فصل ۰۹–۲۰۰۸، مالدینی پس از ۲۵ فصل و بیش از ۹۰۰ بازی با پیراهن میلان خداحافظی کرد. باشگاه شماره ۳ او را به احترام خانواده مالدینی بازنشسته اعلام کرد.

انتقال‌های تلخ

تابستان ۲۰۱۲، تیاگو سیلوا و زلاتان ابراهیموویچ به پاری‌سن‌ژرمن فروخته شدند. پس از آن، گتوزو، نستا، سیدورف، اینزاگی و آمبروزینی نیز یکی پس از دیگری خداحافظی کردند.

پایان عصر برلوسکونی

در سال ۲۰۱۶، برلوسکونی سهام باشگاه را به یک کنسرسیوم چینی واگذار کرد. در همان سال، میلان با پیروزی در سوپرجام ایتالیا برابر یوونتوس، پس از پنج سال جامی را بالای سر برد.

از خاکستر تا قهرمانی؛ تولد دوباره روسونری

۲۰۱۷ – ۲۰۲۲

بعضی بازسازی‌ها با خرید ستاره‌های بزرگ انجام می‌شوند. بعضی دیگر، با صبر، برنامه و ایمان. رستاخیز میلان، از نوع دوم بود.

مالکیت جدید و ناکامی

در سال ۲۰۱۷، گروه چینی مالک باشگاه شد و خریدهای پرسر و صدا انجام داد، اما نتایج مطابق انتظار پیش نرفت و در سال ۲۰۱۸، صندوق سرمایه‌گذاری آمریکایی Elliott Management کنترل باشگاه را در دست گرفت.

بازگشت اسطوره‌ها

در سال ۲۰۱۸، لئوناردو و سپس پائولو مالدینی به عنوان مدیر فنی به باشگاه بازگشتند. سیاست جدید بر جذب استعدادهای جوان متمرکز شد: تئو هرناندز، رافائل لیائو، بن ناصر، توموری، تونالی، کالولو و مایک مانیان.

مردی که آرامش را برگرداند

اکتبر ۲۰۱۹، استفانو پیولی هدایت تیم را بر عهده گرفت و به تدریج ذهنیت برنده شدن را به تیم بازگرداند.

بازگشت پادشاه

زمستان ۲۰۲۰، زلاتان ابراهیموویچ دوباره به سن سیرو بازگشت و با شخصیت خود، اعتمادبه‌نفس را به رختکن منتقل کرد.

قهرمانی ۲۰۲۲

در ۲۲ می ۲۰۲۲، میلان با پیروزی مقابل ساسولو، نوزدهمین اسکودتوی تاریخ خود را پس از ۱۱ سال به دست آورد. رافائل لیائو بهترین بازیکن سری آ شد و اشک‌های مالدینی در کنار جشن بازیکنان، یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ باشگاه را رقم زد.

امید، اختلاف و شروعی دوباره

۲۰۲۲ تا امروز

قهرمان شدن سخت است، اما ماندن در قله، سخت‌تر. میلان بعد از اسکودتوی ۲۰۲۲، دوباره با آزمونی روبه‌رو شد که شاید از هر فینال اروپایی دشوارتر بود؛ حفظ هویت باشگاه در میان تغییرات بزرگ.

مالک جدید؛ نگاه جدید

چند هفته پس از قهرمانی، شرکت آمریکایی RedBird Capital Partners مالکیت باشگاه را خرید. جری کاردیناله بر پایه هزینه‌های کنترل‌شده و استفاده از داده‌های تحلیلی تأکید کرد.

بازگشت به جمع چهار تیم برتر اروپا

فصل ۲۳–۲۰۲۲، میلان به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسید، اما توسط اینتر حذف شد.

روزی که همه شوکه شدند

تابستان ۲۰۲۳، پائولو مالدینی از باشگاه جدا شد. این تصمیم یکی از بحث‌برانگیزترین اتفاقات تاریخ معاصر باشگاه محسوب می‌شود.

تابستانی پر از تغییر

کریستین پولیشیچ، تیجانی ریندرز، روبن لوفتوس چیک، ساموئل چوکوئزه و یونس موسی به ترکیب اضافه شدند. ریندرز و پولیشیچ خیلی زود مهره‌های کلیدی شدند.

پایان همکاری با پیولی

پس از نزدیک به پنج سال، استفانو پیولی از باشگاه جدا شد. او باشگاهی بحران‌زده را تحویل گرفته بود و با یک اسکودتو و بازگرداندن میلان به لیگ قهرمانان، نامش را در تاریخ باشگاه ثبت کرد.

فصل‌های پرنوسان

پائولو فونسکا و سپس سرجیو کونسیسائو روی نیمکت نشستند. کونسیسائو سوپرجام ایتالیا را با پیروزی برابر اینتر به دست آورد، اما میلان نتوانست سهمیه لیگ قهرمانان را کسب کند. در تابستان ۲۰۲۵، ماسیمیلیانو آلگری به عنوان سرمربی بازگشت، اما فصل با ناکامی و از دست دادن مجدد سهمیه لیگ قهرمانان به پایان رسید.

پاکسازی بزرگ

پس از پایان فصل ۲۶–۲۰۲۵، باشگاه با برکناری آلگری و چند مدیر دیگر از جمله جورجو فورلانی، جفری مونکادا و ایگلی تاره آغاز یک بازسازی کامل را اعلام کرد.