پرس آتالانتا میلان را محدود و خلاقیت آنان را می آزماید

به گزارش کانون هواداری میلان، مرد ایتالیایی شماره یک نیمکت میلان استفانو پیولی با وجود داشتن چندین مصدوم که در اغلب بازی ها فیکس بودند، سیستم  1-3-2-4 معمول خود را در برابر 2-1-4-3 مورد علاقه آتالانتا انتخاب كرد. با نگاهی به استراتژی های خود، بر روی کاغذ، هر دو تیم باید قادر به یافتن راه پیش رو و ایجاد فرصت باشند. هر چند که اینطور نبود و حرکات مختلف میلان معمولاً چندان کارآمد نبود و نتوانست ساختارهای پرسینگ آتالانتا را بشکند.

 در حالی که تیم با حرکات تهاجمی خود در نیم فصل اول سلطه داشت، اکنون آنها اغلب نفوذ به قلب دفاعی حریفان خود را دشوار می دانند. میلان که از یارگیری تهاجمی آتالانتا به شخصه آگاه بود در تلاش برای رسیدن به یک سوم نهایی حریف برنامه ای سختگیرانه در نظر داشت. در ابتدا آنها تمرکز خود را روی تراکم سمت راست قرار دادند و فضای بیشتری و آزادی را برای دفاع چپ تئو هرناندز فراهم کردند که یکی از چهره های اصلی آنها در حمله است.

 تغییر بازی رویکردی است که میلان در طول فصل چندین بار به آن اعتماد کرده است اما در برابر آتالانتا کاملا شکست خورد. آنها قابل پیش بینی شدند و اغلب به دلیل استراتژی یارگیری منظم آتالانتا و عدم اقدامات شدید میلان در یک سوم نهایی، از این فرصت ها استفاده نمی کردند. هرناندز نتوانست فرصت های کیفی ایجاد کند و مالکیت توپ را غالباً از دست می داد که منجر به چندین حرکت تهاجمی ناموفق می شد.

 تراکم بالای میلان در سمت راست و امید به استفاده از این فضا توسط تئو هرناندز

هر چند که این اتفاق غیرمعمولی علیه گاسپرینی نیست. آنها معمولاً تلاش زیادی را برای فشار و اعمال خود از زمین انجام می دهند و همیشه سعی می کنند خطوط عبور در مناطق مرکزی را مسدود کنند. در حالی که آنها در ابتدای بازی به میلان فرصت هایی دادند اما فشار خود را حتی بهتر تنظیم کردند و از عقب با مشکل بازیسازی میلان مواجه شدند.

روسونری با پرس شدن خود قادر به یافتن کانال هایی برای پیشرفت توپ نبود و قادر به باز کردن مسیرهای عبور یا حرکت توپ نبود. این باعث شد میلان بیش از حد معمول از توپ های بلند استفاده کند که این امر کارایی خود را در حمله بی حد و حصر کاهش می دهد. در حالی که آنها یک فرد هدف عالی زلاتان ابراهیموویچ دارند، اما فشار مداوم آتالانتا به آنها اجازه نمی دهد توپ را حفظ کنند و موقعیت ها را ایجاد کنند. این موضوع حتی جانلوئیجی دونارومای دروازه بان را درگیر پیشرفت توپ کرد و او با چهار پاس بلند به سوئدی در تلاش برای دور زدن پرس و ارسال توپ به پشت خط دفاع آتالانتا بازی را به پایان رساند.

میلان مجبور شد بعد پرس شدید آتالانتا توپ ها را به دوناروما برساند او هم معمولا توپ ها را بلند ارسال می کرد

میلان نیز در حالت دفاعی تلاش کرد. حریفان آنها سبک حملات خود را به نمایش می گذارند که شامل تحرک زیادی روی توپ می شود. آنها توانستند فضاهایی را در مناطق اصلی ایجاد کنند و با ترکیبات و مشارکت های خود سریع از آنها بهره برداری کنند، چیزی که روسونری از پس آن بر نمی آمد.

استراتژی مارک گذاری آنها چندان موفقیت آمیز نبود در حالی که بازیکنان مقابل را در مناطق جلوی زمین بدون پوشش نگه می داشتند. این باعث شد آتالانتا توپ را از طریق کانال های خاص پیش ببرد اما همچنین موفق شد به دلیل حرکت درون محوطه جریمه بیش از حد ساختار دفاعی میلان را بشکند. اقدامات و تصمیم گیری های میلان تحت فشار به عنوان مشکل اصلی هم در خط دفاعی و هم در حملات حمله مشخص شد.

حرکت هجومی هرناندز نیز برای میلان دردسر ایجاد کرد. به دلیل نقش حمله ای، موقعیت او اغلب آزاد می شد و فضایی را برای بهره برداری از آتالانتا باقی می گذاشت. اقدامات او هر زمان که قادر به عقب نشینی بود نیز همیشه دقیق نبود. او برای پوشش هاتبوئر دفاع کناری به بیرون می رفت.

حرکت هجومی آتالانتا فضای ایجاد شده پشت تئو

 علی رغم حضور کسیه و تونالی در خط هافبک اما حرکات موثر  پسینا و مارتین د رون باعث ماندن این بازیکن در جای خود و عدم حرکت موثر آنان شد تا در کارهای پوششی کمتر به جناحین حرکت کنند این اقدامات دفاعی و یارگیری سبب شد میلان در این بازی صرفا یک ضد حمله داشته باشد.

 

 چگونه اینتر کنترل بازی را بدست گرفت ؟

 اینتر کونته که با سیستم 2-5-3 بازی می کرد. برخلاف انتظارات پرس از جلو را کمتر کرد. و بیشتر تلاش کرد کنترل میانه ی زمین را بدست بگیرد.

بر خلاف آنها، میلان فشار را افزایش داد و تمرکز خود را برای ایجاد مزاحمت برای جمع آوری اینتر از پشت انجام داد. براهیم دیاز وظیفه پوشاندن مارسلو بروزوویچ را که مهمترین بازیکن اینتر برای پیشرفت توپ است را عهده دار شد. به دلیل فشار زیاد میلان و انعطاف پذیری زیاد بروزوویچ ، اینتر به سرعت مجبور به تغییر استراتژی خود شد و از کناره های زمین توپ را پیش می برد.

به نظر می رسید که این اقدامات به میلان فرصتهای زیادی را در ضد حمله می دهد اما حرکات دفاعی اینتر به اندازه کافی خوب بود و آنها در این شرایط به سرعت قادر به جمع آوری مجدد و ساختار مناسب بودند.

پرس بالای اینتر

پرس بالای میلان

هافبک های اینتر بسیار حمله گرا بودند و تمرکز خود را در حرکت از توپ قرار داده بودند، و در یک سوم پایانی مناطق اصلی را اشغال می کردند و بیشتر اوقات به سمت دروازه می دوند تا بتوانند از سانترها استفاده کنند.

ایوان پریشیچ در سمت چپ بسیار فعال بود و دفاع میلان را به هم می زد، در حالی که دارمیان و بارلا اغلب در سمت راست ترکیب می شدند. روملو لوکاکو در تلاش برای اذیت هرناندز و ایجاد فضاها از طریق بسیاری از حرکات و پیوندهای بازی به آنها ملحق می شود.

در نیمه اول اینتر موقعیت های خود را مقابل دروازه داشت اما ترکیبی از عدم دقت شوت و اقدامات دفاعی میلان آنها را از گلزنی باز داشت. رومانیولی با حمایت کسیه عملکرد خوبی داشتند و مانع از ایجاد خطر در نیمه اول توسط لوکاکو شدند.

رافائل لیائو بازیکنی بود که بیشترین مزاحمت را در دفاع اینتر ایجاد کرده بود و با دفاع چپ مشارکت ایجاد می کرد، جایی که آنها اغلب در تلاش برای شکستن خط دفاعی نراتزوری بودند.

با گذشت 10 دقیقه از نیمه دوم، زلاتان ابراهیموویچ کارت قرمز جنجالی و بحث برانگیز را دریافت کرد. اینتر از این فرصت استفاده کرد و میلان را کاملا عقب نگه داشت تا فرصت های بیشتری را ایجاد کند. این حرکت میلان را کاملاً محدود کرد و آنها فرصت زیادی برای پیشروی نداشتند. حتی اگر آنها موفق به فرار از پرس شوند، کنترل ضعیف توپ و کار تحت فشار منجر به عدم ایجاد چیزی از آن می شود.

 

وابستگی به بازیکنان

 مهم ترین غایب چند بازی اخیر هاکان چالهان اوغلو بود که از زمان ورود به این باشگاه تاثیر به سزایی داشته بود. حالا با غیبت در این چند بازی ارزش خود را بیشتر نمایان کرد. عدم حضور این بازیکن باعث کاهش کارایی آن ها در یک سوم نهایی زمین حریف شد و میلان نه تنها در بازی کردن خطوط دفاعی بلکه حتی در ضد حمله ها و جایگیری خوب به این بازیکن وابسته می باشد.

دفاع فشرده ی اینتر و عدم حضور بازیکنی بین خطوط دفاعی اینتر

علاوه بر این ها نبود اسماعیل بن ناصر در خط هافبک نیز صدمه ی زیادی به این تیم زد.

با توجه به برنامه ی فشرده ی ادامه ی فصل و عدم بازیکن جانشین برای چالهان اوغلو و زلاتان میلان باید برعکس نیم فصل گذشته بیشتر به ذخیره ها و بازیکنان پایه اعتماد کند شاید اگر بازی به براهیم دیاز بیشتر می رسید شاهد فشار بر روی هاکان و مصدومیت او نبودیم باید بر اساس برنامه ای حساب شده به بازیکنان بازی برسد تا شاهد مصدومیت ها در بازی های بزرگ نباشیم.